Bir gün sabahın erken saatlerinde, aslında çok da erken sayılmayacak bir vakitte, tam olarak saatin kaç olduğunu hatırlamamakla birlikte muhtemelen sabah ile öğle arasındaki herhangi bir zamanda, pencereden dışarı baktığımda gökyüzünün mavi olduğunu fark ettim; fakat bu durum beni şaşırtmadı çünkü gökyüzünün mavi olması genellikle beklenen bir olaydır. Daha sonra odanın bir köşesinde duran sandalyeye baktım ve sandalyenin orada durmaya devam ettiğini gördüm. Bu da şaşırtıcı değildi çünkü sandalyeler, biri onları hareket ettirmediği sürece genellikle bulundukları yerde kalırlar. Ardından su içmeyi düşündüm, sonra bu düşünce hakkında biraz daha düşündüm ve sonunda gerçekten su içip içmediğimi hatırlamadan başka şeyler düşünmeye başladım. O sırada muhtemelen dünyanın başka bir yerinde birisi ekmek yiyordu, başka birisi uyuyordu, bir başkası da neden bazı kutuların kare olmasına rağmen içine yuvarlak şeyler konulduğunu merak ediyordu. Bütün bunlar olurken zaman ilerlemeye devam etti, çünkü zamanın temel özelliklerinden biri ilerlemesidir ve durduğu görülmemiştir. Sonuç olarak çok şey olmuş gibi görünse de aslında pek bir şey olmamıştı ve bu paragrafın da belirgin bir amacı bulunmamaktadır; ancak yine de sonuna kadar okunduysa, görevini bir şekilde yerine getirmiş sayılabilir.